strona





 

Nasza Lecznica - jako jedna z niewielu w Polsce - oprócz konwencjonalnych metod leczenia oferuje swoim pacjentom również leczenie metodami  medycyny naturalnej.


zobacz certyfikaty


Leczeniem naturalnym
określa się alternatywne metody terapii, oparte na preparatach naturalnych, pozbawionych toksyczności i rozmaitych działań ubocznych. Preparaty te produkuje się z surowców roślinnych i aktywnych biologicznie składników, które ze względu na swoje pochodzenie i sposób przyrządzenia są łatwo przyswajalne przez organizm, a dzięki szerokiemu spektrum działania oprócz likwidacji procesów chorobowych warunkują również prawidłowe funkcjonowanie organizmu i pobudzanie go do walki z przyczynami choroby. Leczenie metodami naturalnymi nie konkuruje z medycyną konwencjonalną, której niejednokrotnie nie da się niczym zastąpić, lecz stanowi cenne rozszerzenie możliwości współczesnej medycyny w profilaktyce i leczeniu chorób zarówno ludzi jak i zwierząt. Alternatywne metody terapii można stosować samodzielnie, jak również równolegle do leczenia metodami konwencjonalnymi, wspomagając je.



Co to jest homeopatia i homotoksykologia?


Homeopatia jest dziedziną medycyny naturalnej - specjalnego typu terapią prowadzoną według ustalonych zasad: podobieństwa i stosowania małych dawek substancji leczniczych, przy pomocy określonych leków. W odróżnieniu od stosowanej w medycynie konwencjonalnej zasady „contraria contrariis curantur” – „przeciwne leczy się przeciwnym”, w której zdarzają się niejednokrotnie uszkodzenia polekowe i efekty uboczne, homeopatia kieruje się zasadą „similia similibus curantur” – „podobne leczy się podobnym”, gdzie takich następstw w zasadzie nie odnotowuje się, gdyż posługuje się tylko lekami niskodawkowymi, z reguły dobrze tolerowanymi przez organizm, nie wchodzącymi w interakcję z innymi lekami. Leki homeopatyczne produkowane są prawie wyłącznie ze składników naturalnych. Wiele znanych roślin leczniczych znajduje zastosowanie w homeopatii. Używa się całych świeżych bądź suszonych roślin lub ich części (liście, korzenie, łodygi, owoce, nasiona), a zależnie od stopnia wilgotności rośliny produkuje się nalewki o różnej zawartości alkoholu. Do produkcji leków homeopatycznych wykorzystuje się także tkanki, komórki, filtraty i ultrafiltraty, hydrolizaty, surowice, wydzieliny – podobnie jak w przypadku środków roślinnych, są to mieszanki różnych związków. Mogą to być produkty zwierzęce, np. zwierzęta w całości (pszczoła miodna) lub ich części (wątroba świńska) oraz fizjologiczne wydzieliny (jad żmii), a także nozody, czyli preparaty z substancji związanej z chorobą człowieka lub zwierzęcia, np. zarazki, chore tkanki, patologiczne wydzieliny (nozod gruźliczy) oraz substancje nieorganiczne, np. pierwiastki (pierwiastki śladowe, metale, metaloidy), sole (fosforan wapnia) i kwasy (kwas salicylowy). Leki homeopatyczne charakteryzują się tym, że ich składniki farmakologicznie czynne są stopniowo rozcieńczone i dynamizowane, czyli potencjalizowane. Dzięki specjalnej technologii sporządzania leków, użyte do ich wyrobu czasem nawet bardzo trujące surowce wyjściowe, nie są toksyczne dla pacjenta.

czytaj więcej
Pojęcie homeopatii pochodzi od greckiego słowa „homois” – „podobny” i „patios” – „choroba”, co oznacza stan „podobieństwa do choroby”. Ta sztuka leczenia była już znana w czasach antycznych, kiedy to grecko-rzymski lekarz Hipokrates, zwany ojcem medycyny, ponad 2000 lat temu nauczał, że „przez podobne choroba zostanie wywołana, a przez zastosowanie podobnego zostanie wyleczona” oraz „co szkodzi człowiekowi, może także leczyć”. Na tych antycznych dewizach homeopatia została reaktywowana, przebadana i rozwinięta przez niemieckiego lekarza dr Samuela Hahnemanna na początku XIX wieku. Rozwinęła się bujnie w połowie XIX wieku, kiedy to w Niemczech, Wielkiej Brytanii i USA powstawały odrębne homeopatyczne szpitale, szkoły i stowarzyszenia lekarskie. Jednak wraz z rozwojem nauk przyrodniczych, wyodrębnieniem się specjalizacji medycznych oraz postępem w chirurgii, homeopatia została na przełomie XIX i XX wieku wypchnięta poza medycynę akademicką, pozostając na pozycjach zasad filozoficznych i teoretycznych, zakładających skuteczność terapii homeopatycznej w wyniku działania tajemnych sił. W drugiej połowie dwudziestego stulecia dzięki zinterpretowaniu od nowa podstaw teoretycznych homeopatii przez niemieckich i francuskich uczonych ostatecznie uwolniła się od aury mistycyzmu, została uznana klinicznie, weszła na trwałe do europejskiej i amerykańskiej farmakologii i obecnie na nowo wykładana jest przez medycynę akademicką.
Homeopatia traktuje organizm całościowo, uwzględniając zarówno stan fizyczny jak i psychiczny pacjenta oraz w pełni indywidualizuje sposób leczenia, a we właściwym sobie procesie diagnozowania respektuje również ustalenia naukowej klasyfikacji chorób oraz korzysta przy diagnozie z wyników uzyskanych za pomocą aparatury medycznej. Terapia homeopatyczna oddziałuje pobudzająco na układ odpornościowy organizmu, wzmacniając jego mechanizmy odtruwające i nasilając reakcje obronne.



Homotoksykologia jest nowoczesną homeopatią, która wykształciła nowy kierunek w rozwoju homeopatii klasycznej. czytaj więcej Została ona opracowana na fundamencie homeopatii klasycznej przez niemieckiego lekarza praktyka i farmaceutę dr Hansa-Heinricha Reckewega w latach 50-tych XX wieku. Dr Reckeweg stwierdził, że choroby wywołane są przede wszystkim przez stałe obciążenie organizmu czynnikami chorobowymi i truciznami, a przejawy choroby to nic innego, jak próba obrony organizmu przed homotoksynami lub efekt przeładowania organizmu przez homotoksyny, które nie mogą być wydalone. Swą naukę o chorobach nazwał właśnie homotoksykologią („homotoksyna” – „trucizna ludzka”, substancja pochodzenia zarówno egzo- jak i endogennego).Polega ona na leczeniu pacjentów nowej generacji kompleksowymi lekami homeopatycznymi. Homeopatyczne preparaty kompleksowe są zróżnicowane i mogą zawierać liczne, specjalnie przygotowane substancje czynne uzyskiwane techniką homeopatyczną z roślin, zwierzęcych komórek,  tkanek i narządów (organopreparatów), tkanek patologicznych (nozodów), homakordów (akordów potencji), substancji nieorganicznych, biokatalizatorów i koenzymów, rozcieńczonych toksyn, homeopatyzowanych leków alopatycznych i różnych związków chemicznych. Leki antyhomotoksyczne są szczególną formą tych kompleksowych preparatów i w procesie leczenia ujawnia się ich stymulacyjny wpływ na odporność, na odtruwanie organizmu i uruchomienie procesów autoregulacyjnych, a wykazanie ich synergistycznego działania i szerokiego zakresu terapeutycznego było wielkim krokiem w rozwoju homeopatii klasycznej. czytaj więcej Celem terapii antyhomotoksycznej jest stymulacja układu immunologicznego i sił obronnych organizmu tak, aby możliwe było unieszkodliwienie i wyeliminowanie toksyn - jest to wg dra Reckewega pierwszy krok do zdrowia! Dr Reckeweg pracował nad nowymi lekami których kluczowym celem miało być usuwanie toksyn z organizmu. Dziś już wiemy, iż leki te wspierają także system immunologiczny i poszczególne organy w ich funkcjach, a jak wynika z badań klinicznych i codziennej praktyki lekarskiej, ich skuteczność jest porównywalna z lekami alopatycznymi. Homotoksykologia posługując się metodami medycyny akademickiej w zakresie diagnostyki klinicznej i farmakologii stała się ogniwem łączącym homeopatię z medycyną konwencjonalną, dlatego nazywana jest obecnie homeopatią kliniczną, która stanowi integralną dziedzinę medyczną.
 

Co to jest fitoterapia?

 

Fitoterapia, potocznie nazywana ziołolecznictwem, jest rodzajem leczenia, w którym znajdują zastosowanie leki sporządzane z naturalnych, bądź przetworzonych surowców roślinnych pochodzących od roślin leczniczych. Zawierają one w swoim składzie wiele rodzajów substancji czynnych połączonych w kompleksy łatwo przyswajalne dla organizmu, którym zawdzięczają swoje działanie. Skład i właściwości lecznicze roślin zależą od wielu czynników, a przede wszystkim od warunków, w jakich roślina żyje, od rodzaju gleby, nawożenia, właściwej pory zbioru, sposobów konserwacji, suszenia i przechowywania. Niewątpliwą zaletą leków roślinnych jest ich łagodniejsze działanie, związane z mniejszymi efektami niepożądanymi, niż w przypadku chemicznych leków syntetycznych. Zioła także wykazują szerszy zakres działania niż większość leków konwencjonalnych. Oprócz substancji czynnych są źródłem wielu cennych witamin, minerałów, olejków eterycznych, flawonidów i garbników, które dzięki wielokierunkowemu działaniu, wpływają równocześnie na normalizację funkcjonowania organizmu, odtruwanie z produktów przemiany materii i pobudzanie odporności.  czytaj więcej
Historia leczniczego stosowania substancji czynnych roślin u ludzi i zwierząt jest tak długa jak historia cywilizacji. Początki znajdujemy u ludów pierwotnych. Od zamierzchłych czasów człowiek próbując wykorzystać różne rośliny w codziennym życiu, stopniowo zdobywał doświadczenie w stosowaniu niektórych z nich do celów leczniczych. Wykopaliska i zapiski najstarszych kultur informują o stosowaniu rozmaitych ziół również do leczenia chorób. Z egipskich papirusów oraz inskrypcji na ścianach grobowców i świątyń dowiadujemy się o ziołach stosowanych przez kapłanów przed pięcioma tysiącami lat. Natomiast chińczycy w tym samym czasie rozwinęli ziołolecznictwo na niezwykłym poziomie. Wśród pierwszych pisanych źródeł historycznych znaleziono księgę o ziołach Pen-King, istnieją również zapiski na kościach wróżebnych o stosowaniu ziół w różnych schorzeniach. Chińczycy wierzyli, że przyroda kryje w sobie lekarstwo na każdą chorobę. Współczesne lecznictwo zawdzięcza tej cywilizacji między innymi żeń-szeń, kamforę, zielę przęśli, gencjanę, a także herbatę. Także starożytne Indie pochwalały rośliny lecznicze, wnosząc do współczesnej medycyny aloes, imbir, pieprz, drewno sandałowe, a także konopie indyjskie. Babilończycy, Sumerowie i Asyryjczycy z doliny Tygrysu i Eufratu opisali działanie wielu surowców leczniczych, między innymi anyżu, kminku, kolendry, maku, czosnku, mięty, rumianku, piołunu, babki, jaskółczego ziela, szafranu, lukrecji, lulki oraz kopru. Z czasów Grecji i Rzymu mamy już obszerne informacje o stosowanych lekach i preparatach ziołowych. Cywilizacje te wiążą się też z wielkimi nazwiskami uczonych, od których datuje się prawdziwy początek historii medycyny i farmacji. Hipokrates z Kos, zwany ojcem medycyny, używał w swojej praktyce lekarskiej wiele substancji czynnych roślin, a w swoim dziele „Corpus Hipocraticum” wymienia ok. 300 leków pochodzenia naturalnego. Plimusz Stary w swym dziele „Naturalis historia” opisuje aż 1000 gatunków roślin leczniczych. Galen w swoim dziele „De Materia Medica” opisał ok. 600 roślin i leków roślinnych w różnych formach. Jego wielką zasługą było stworzenie nowych postaci leku roślinnego: odwaru, nalewki, mazidła, wyciągu oraz różnych rozpuszczalników, a postaci te do dziś nazywają się galenowymi. W średniowieczu wiedza zielarska mieszała się z przesądami i wiarą w magiczne właściwości ziół. W kulturach plemiennych leczeniem zajmowali się szamani lub znachorzy, którzy łączyli stosowanie ziół z magią, zaklęciami, modłami i różnymi tajemnymi praktykami. Średniowiecznym Arabom zawdzięczamy odkrycie destylacji i wyosobnienie czystego etanolu, co pozwoliło na wprowadzenie nowych form leków: syropów, wód aromatycznych, spirytusów leczniczych. O ile we wczesnym średniowieczu medycyna arabska dominowała nad europejską, to z chwilą powstania szkół medycznych i rozwoju medycyny klasztornej, również w Europie dokonał się znaczny postęp w ziołolecznictwie. Także wyprawy żeglarskie i odkrycie nowego świata przyniosły wiele wiedzy botaniczno-medycznej z innych kontynentów i pozwoliły poznać wiele dotąd niespotkanych roślin, jak ipekakuana, drzewo chinowe, drzewo balsamowe, krzew kokainowy, tytoń, kakaowiec, wanilia, papryka, czy ziemniak. Najczęściej jednak właściwości lecznicze roślin znajdowano na zasadzie przypadku, terapii na drodze prób i błędów lub podpatrywania świata zwierząt. Te działania doświadczalne przyniosły zaskakująco dobre rezultaty, co wielokrotnie potwierdzono współcześnie metodami naukowymi. Twórcą nowej idei w ziołolecznictwie był Paracelsus, który pragnął wyizolować z rośliny istotę leczniczą, czyli aktywną farmakodynamicznie substancję, kwintesencję działającą przeciw chorobie. Na prawdziwe naukowe tory weszło ziołolecznictwo w XIX wieku, kiedy wraz z rozwojem chemii rozpoczęto badania składu chemicznego surowców roślinnych. Pozwoliło to potwierdzić lecznicze działanie wielu roślin i wyizolować związki chemiczne o wyraźnym działaniu farmakologicznym. Wiele tych związków czynnych znajdujących się w roślinach zaczęto syntetyzować oraz zmieniać ich skład, uzyskując często skuteczniejsze działanie, a rewolucja przemysłowa umożliwiła masową produkcję leków, z których główny udział stanowiły preparaty pochodzenia roślinnego. "Złota era leku roślinnego" trwała jednak do lat trzydziestych XX wieku, kiedy to Domaghk zsyntetyzował sulfonamidy. Rozpoczęła się era chemioterapii, antybiotyków, leków psychotropowych i zaczęło rosnąć zainteresowanie przemysłu farmaceutycznego produkcją chemicznych leków syntetycznych, przy udziale coraz bardziej zaawansowanych procesów biotechnologicznych. Przyczyniło się to do gwałtownego spadku powszechności stosowania leków roślinnych...
W chwili obecnej bilans substancji roślinnych stosowanych w profilaktyce, terapii bezpośredniej oraz wspomagających terapie konwencjonalne jest imponujący i wciąż wzrasta. Okazało się, że wiele chemicznych leków syntetycznych może przynieść oprócz korzyści także duże i nieodwracalne szkody dla organizmu. Współczesna fitoterapia jest dyscypliną naukową łączącą tradycyjną wiedzę ziołolecznictwa z aktualnymi wynikami badań naukowych. Istnieje stałe zainteresowanie leczeniem i profilaktyką zdrowia za pomocą ziół, które jest często leczeniem bardzo skutecznym i pozbawionym negatywnych skutków wywoływanych przez chemiczne leki syntetyczne.


Co to jest akupunktura i elektroakupunktura?


 

Akupunktura jest starożytną metodą leczniczą liczącą sobie ponad pięć tysięcy lat, pochodzącą z chińskiej medycyny ludowej. czytaj więcej
Najstarsze dowody na stosowanie praktyk leczniczych przypominających dzisiejszą akupunkturę pochodzą z obszaru Chin i Mongolii, a datowane są na okres neolitu (10.000-4.000 r.p.n.e.). W wykopaliskach z tamtego okresu znaleziono gładzone, kamienne narzędzia zwane "bian", wykonane z krzemienia, stosowane w leczeniu i służące do uciskania oraz nakłuwania. Sukcesywnie znajdowano potem późniejsze formy praigieł (drzazgi bambusowe, odłamy kości, igły z brązu, od VII w.p.n.e. igły żelazne, a od II w.p.n.e. igły złote i srebrne). W okresie Wojujących Cesarstw (V w.p.n.e.), kiedy takie metody lecznicze jak nakłuwanie, przyżeganie, leczenie ziołami rozwinięte były na wysokim poziomie, zaczęły pojawiać się pierwsze dzieła medyczne. Najstarszym zachowanym do dziś dziełem dotyczącym medycyny chińskiej jest "Huangdi-Neijing" ("Przyroda i Życie"), nazywane również "Kanonem Medycyny Wewnętrznej", które opracowane zostało przez grupę lekarzy nadwornych cesarza Huang Ti. Dzieło to zawiera omówienie ówczesnej wiedzy na temat filozofii, fizjologii, przebiegu meridianów, zasady diagnozowania i zapobiegania chorobom, akupunktury i ziołolecznictwa. Akupunktura nie przestała się rozwijać również w wiekach naszej ery. Jej dalszy postęp dokonał się dzięki lekarzom w okresie Trzech Królestw, a związany był głównie ze słynnym lekarzem chińskim Hua-To (141-208 r.n.e.), który to stworzył zestaw ćwiczeń leczniczych, zapoczątkował rozwój chirurgii i był także wielkim znawcą akupunktury (za jego czasów akupunktura była wykorzystywana między innymi do analgezji w trakcie zabiegów chirurgicznych). Zhang Zhongjing położył nacisk na kombinację w terapii ziół i akupunktury, poszerzył także naukę o różnicowaniu syndromów chorobowych. W tym czasie tworzyły się podstawy teoretyczne medycyny chińskiej. W III w.n.e. Huang-Foumi napisał jedną z najobszerniejszych książek o akupunkturze - "Kia-yi-King" ("Akupunktura i Przyżeganie"), zawierającą położenie 649 punktów akupunkturowych i sposoby ich nakłuwania. Za czasów rządzącej w Chinach dynastii Tang (618-907 r.n.e.) akupunktura została uznana za samodzielną specjalność medyczną, a w Cesarskim Kolegium Medycznym stworzono wydział akupunktury, która stała się od tej pory dyscypliną naukową. W 1027 r., za czasów panowania dynastii Sung, lekarz Wang-Wei-Yin odlał z brązu dwie figury ludzkie naturalnej wielkości z zaznaczonymi punktami akupunkturowymi, które służyły studentom do nauki akupunktury i przeprowadzania egzaminów praktycznych. Problem precyzyjnej lokalizacji punktów akupunkturowych pozostawał jednak nadal otwarty. Pierwszym dziełem podsumowującym wiedzę na ten temat było "Systematic Clasic of Acupuncture and Moxibustion", napisane przez Huangfu Mi, które zawierało także najnowsze dane na temat Teorii Pięciu Elementów, Zang-Fu, budowy całej sieci kanałów energetycznych oraz najnowszych zastosowań akupunktury i przyżegania. W tym czasie napisano również ważne dzieła podsumowujące dotychczasowe osiągnięcia medycyny m.in. "Tysiąc złotych recept" czy "Collection of Moxibustion Therapy for Emergency". Sun Simiao opracował także kolorowe tablice z naniesionymi meridianami oraz opisanymi 650 punktami akupunkturowymi. Za czasów panowania dynastii Song w 1341 r. Hua Shou zajął się badaniem przebiegu kanałów energetycznych i ich związku z punktami akupunkturowymi, napisał także dzieło "Exposition of Fourteen Meridians", a Xi Hong i Dou Cai opisali liczne techniki manipulacji igłami podczas nakłuwań. Do europy pierwsze wzmianki o akupunkturze dotarły wraz ze znanym weneckim podróżnikiem Marko Polo w XIII w. Pobyt misyjny polskiego jezuity Michała Boyma w Chinach na dworze ostatniego cesarza z dynastii Ming - Yung Li w latach 1644-1659 spowodował znaczne rozpropagowanie chińskiej medycyny ludowej w Europie. Obserwacje poczynione podczas podróży stały się podstawą do napisania pierwszych książek europejskich dotyczących tradycyjnej medycyny chińskiej - "Flora Chin" (1656 r.) oraz "Klucz medyczny" (1668 r.), na podstawie których powstały następne europejskie publikacje na ten temat. Akupunktura była prężnie rozwijana w Chinach aż do przejęcia władzy przez dynastię mandżurską Tsing w 1644 r. Dynastia ta zaczęła zwalczać wszelkie przejawy rozwoju narodowego oraz kultury chińskiej i z tego powodu również akupunktura została oficjalnie zakazana i zeszła do podziemia. Przez blisko trzysta lat rozwój akupunktury został zahamowany, a przynajmniej bardzo zwolniony. Udało się, co prawda napisać kilka dzieł medycznych, z których najważniejszym było "Złote Zwierciadło Medycyny", lecz nie wywarły one już wtedy wielkiego wpływu na rozwój i szerzenie się tej dziedziny. W XIX w. medycyna tradycyjna była wręcz tępiona, a zbiegło się to z rozwojem i napływem nowoczesnej medycyny zachodniej do Chin. Medycyna tradycyjna przez kilkadziesiąt lat istniała w ukryciu i czyniono usilne starania by przywrócić jej dawną świetność. Stało się to dopiero w 1949 r. po utworzeniu Chińskiej Republiki Ludowej za sprawą dekretu wydanego przez Mao Zedonga, który zrównywał w prawach medycynę zachodnią i tradycyjną medycynę chińską. Odtąd obydwie były wykładane w tamtejszych akademiach, a pacjenci mogli wybierać, w jaki sposób chcą być leczeni. Obecnie akupunktura jest wykładana na każdym wydziale lekarskim i stosowana jako metoda lecznicza w każdej placówce służby zdrowia w Chinach. Cały czas prowadzone są liczne badania, mające wyjaśnić mechanizm jej działania oraz potwierdzić skuteczność w wielu jednostkach chorobowych.
Akupunktura jest również obecnie szeroko stosowana w wielu krajach na całym świecie i została uznana przez Międzynarodową Organizację Zdrowia (WHO) jako oficjalna metoda leczenia. Efekt leczniczy w terapii akupunkturą osiągany jest poprzez wkłuwanie w skórę w ściśle określonych punktach ciała specjalnych pełnych igieł srebrnych lub złotych na głębokość od 2 mm do 3 cm, na okres od kilku sekund do kilku godzin oraz manipulowaniu tymi igłami - w zależności od rodzaju dolegliwości należy wybrać właściwe miejsce i technikę wkłucia. Punkty te nazywają się receptorami, a są to unerwione miejsca pozostające w ścisłym związku z określonymi organami odpowiadających za największą aktywność narządów wewnętrznych. czytaj więcej
U podstaw tradycyjnej medycyny chińskiej leży teoria zakładająca istnienie w przyrodzie dwóch przeciwstawnych, a jednocześnie uzupełniających się wzajemnie sił: yin i yang. Warunkiem zachowania zdrowia jest utrzymanie równowagi i pełnej harmonii między tymi siłami, natomiast zachwianie jej prowadzi do rozwinięcia się choroby. Dalszym rozwinięciem teorii sił yin i yang była teoria pięciu praelementów, stanowiących materialną podstawę świata: ogień, ziemia, metal, woda, drzewo. Każdemu z nich przypisano jeden z głównych narządów ciała (sercu - ogień, śledzionie - ziemie, płucom - metal, nerką - wodę, a wątrobie - drzewo), gdyż zauważono, że pomiędzy poszczególnymi narządami istnieje takie samo powiązanie, jak pomiędzy odpowiadającymi im elementami. Mogą one pozostawać względem siebie w uzupełniającym się wzajemnie stosunku, ale mogą także działać przeciw sobie i niszczyć się nawzajem. Chińska medycyna ludowa zakłada także, że każdy żywy organizm rodzi się ze specjalną siłą, którą dziś utożsamiamy z wolą życia. Siła ta, nazywana energią Qi, krąży we wszystkich ustrojach żywych, jak i w każdej materii posiadającej strukturę chemiczną. Płynie ona przez kanały – meridiany, a każdy z nich odpowiada za pracę konkretnego organu. W zdrowym organizmie przepływ tej energii jest swobodny, natomiast w przypadku choroby jest spowolniony lub wręcz dochodzi do jego zatrzymania. Jeśli przepływ energii przez któryś z meridianów jest niewłaściwy, odpowiadający mu narząd przestaje funkcjonować prawidłowo. Na przebiegu tych kanałów znajdują się specyficzne receptory aktywne biologicznie, zwane punktami akupunktury. Wkłuwanie igieł w punkty akupunktury odblokowuje przepływ energii budząc ją z zastoju, przywraca normalne krążenie, uśmierza ból i w dużym stopniu ułatwia proces zdrowienia, co stwarza możliwość powrotu do zdrowia i prowadzi do zrównoważenia funkcji organizmu. Według medycyny chińskiej brak tej równowagi jest przyczyną większości chorób somatycznych. Dzisiaj wiemy, że akupunktura wywiera działanie bodźcowe na obwodowy i ośrodkowy układ nerwowy pobudzając zakończenia nerwowe znajdujące się w miejscach wkłuć igieł.
Powstałe w ten sposób impulsy biegną drogami nerwowymi do mózgu i stamtąd dalej drogami nerwowymi do chorego narządu. Impulsy wywołane nakłuciami pobudzają układ współczulny lub przywspółczulny i w ten sposób na drodze odruchowej za pośrednictwem ośrodkowego układu nerwowego regulowana jest czynność narządów wewnętrznych. Pod wpływem bodźców wywołanych nakłuwaniem określonych punktów akupunkturowych, dochodzi także do uwolnienia z przysadki mózgowej i śródmózgowia endorfin i enkefalin - neurohormonów o działaniu przeciwbólowym, stukrotnie przewyższających działanie morfiny. Akupunktura wywiera również wpływ stymulujący na układ odpornościowy. Efektów terapeutycznego oddziaływania akupunktury nie można wyjaśnić za pomocą tylko jednego z tych mechanizmów, lecz należy rozumieć je jako zespół wzajemnych oddziaływań zachodzących pomiędzy układem nerwowym, dokrewnym i immunologicznym. Akupunktura działa przeciwbólowo i leczniczo poprawiając krążenie w naczyniach włosowatych, a jednocześnie pobudza organizm do usuwania wolnych rodników. Metoda ta stosowana jest w chorobach gośćcowych, porażeniach i niedowładach, zapaleniach, stanach spastycznych narządów wewnętrznych, nerwobólach, epilepsji i jako metoda znieczulenia w anestezjologii. Akupunktura
jest bezpieczną i efektywną sztuką leczenia popartą przez tysiące lat praktyki i badań. W każdym przypadku jednak o zastosowaniu tej metody decyduje lekarz po indywidualnym badaniu pacjenta. W praktyce w większości schorzeń najlepsze efekty dają metody skojarzone, obejmujące akupunkturę i leczenie farmakologiczne.

 


Elektroakupunktura jest metodą leczniczą, której historia sięga początku XIX stulecia. Wtedy zaczęły się próby zastosowania prądu elektrycznego w dziedzinie medycyny. czytaj więcej
Twórcami elektroterapii byli włoscy uczeni - Ludwik Galvani oraz Aleksander Volta, którzy po raz pierwszy zastosowali metodę leczenia prądem o niskim napięciu. 100 lat później francuski neurolog G.B. Duchenne unowocześnił metodę elektroterapii i ustalił zasady stosowania prądu elektrycznego, zarówno dla celów diagnostycznych jak i leczniczych.
Upowszechnienie stosowania prądu elektrycznego w medycynie spowodowało również wprowadzenie pewnych modyfikacji tradycyjnego zabiegu akupunktury. Zauważono zwiększenie efektu terapeutycznego przy przepuszczaniu prądu elektrycznego przez wkłute igły w zabiegu akupunktury. Połączenie wkłuwania igieł ze stymulacją prądem elektrycznym zaowocowało powstaniem nowej metody leczenia, którą nazwano elektroakupunkturą. Z czasem zaczęto stosować przepuszczanie prądu bez użycia igieł, a mianowicie przez elektrody płaskie, przyłożone do powierzchni ciała z równie dobrymi efektami. Bardzo wielką zaletą tej metody jest usunięcie z użytku igieł wkłuwanych w ciało, w ten sposób zaoszczędzając niepotrzebnego bólu pacjentom. Idea elektroakupunktury polega na stymulacji aktywnych biologicznie punktów i stref skóry. czytaj więcej Rosyjscy uczeni A.I. Nieczuszkin i O.W. Oganesjan stwierdzili, że przez punkty akupunktury stale płynie słaby prąd elektryczny. Wiadomo, że między powierzchnią skóry, a tkanką podskórną istnieje różnica potencjałów, która według tych badaczy częściowo wyrównuje się za pośrednictwem punktów biologicznie aktywnych. Do stymulacji tych punktów używana jest specjalna aparatura wytwarzająca elektroimpulsy, a w zależności od wskazań stosuje się prąd stały lub zmienny o odpowiednim natężeniu. czytaj więcej
Prąd stały powoduje regenerację i odżywianie tkanek, usprawnienie krwiobiegu i zaktywizowanie procesów przemiany materii. Prąd zmienny stosujemy zazwyczaj w przypadku porażeń, niedowładów, stanów zapalnych narządu ruchu oraz do zwalczania bólu, a także w celu podniesienia odporności.
Metoda elektroakupunktury jest bardzo skuteczna, a zarazem bezpieczna, bezbolesna i  bezinwazyjna. Można ją stosować w przypadkach, w których klasyczna akupunktura nie przynosi wyraźnej poprawy lub od razu w wielu chorobach i dolegliwościach, w których metoda ta jest szczególnie skuteczna.


Co to jest akupresura?

 

Akupresura to najstarsza w świecie metoda leczenia wywodząca się z Chin, gdzie pradawni lekarze stosowali ją już przed kilkunastoma tysiącami lat. Na jej podstawie zrodziła się w późniejszym czasie technika akupunktury, której gwałtowny rozwój przysłonił tą metodę leczniczą, lecz akupresura jest metodą zdecydowanie prostszą, bo nie potrzeba tu żadnych igieł, wystarczą same ręce i wiedza lekarza. Efekt leczniczy osiągany jest poprzez ucisk poszczególnych punktów na ciele. Punkty te nazywają się receptorami, a są to unerwione miejsca pozostające w ścisłym związku z określonymi organami. czytaj więcej
U podstaw tradycyjnej medycyny chińskiej leży teoria zakładająca istnienie w przyrodzie dwóch przeciwstawnych, a jednocześnie uzupełniających się wzajemnie sił: yin i yang. Warunkiem zachowania zdrowia jest utrzymanie równowagi i pełnej harmonii między tymi siłami, natomiast zachwianie jej prowadzi do rozwinięcia się choroby. Dalszym rozwinięciem teorii sił yin i yang była teoria pięciu praelementów, stanowiących materialną podstawę świata: ogień, ziemia, metal, woda, drzewo. Każdemu z nich przypisano jeden z głównych narządów ciała (sercu - ogień, śledzionie - ziemie, płucom - metal, nerką - wodę, a wątrobie - drzewo), gdyż zauważono, że pomiędzy poszczególnymi narządami istnieje takie samo powiązanie, jak pomiędzy odpowiadającymi im elementami. Mogą one pozostawać względem siebie w uzupełniającym się wzajemnie stosunku, ale mogą także działać przeciw sobie i niszczyć się nawzajem. Chińska medycyna ludowa zakłada także, że każdy żywy organizm rodzi się ze specjalną siłą, którą dziś utożsamiamy z wolą życia. Siła ta, nazywana energią Qi, krąży we wszystkich ustrojach żywych, jak i w każdej materii posiadającej strukturę chemiczną. Płynie ona przez kanały – meridiany, a każdy z nich odpowiada za pracę konkretnego organu. W zdrowym organizmie przepływ tej energii jest swobodny, natomiast w przypadku choroby jest spowolniony lub wręcz dochodzi do jego zatrzymania. Jeśli przepływ energii przez któryś z meridianów jest niewłaściwy, odpowiadający mu narząd przestaje funkcjonować prawidłowo. Na przebiegu tych kanałów znajdują się specyficzne receptory aktywne biologicznie, zwane punktami uciskowymi. Uciskanie ciała w odpowiednich punktach odblokowuje przepływ energii budząc ją z zastoju, przywraca normalne krążenie, uśmierza ból i w dużym stopniu ułatwia proces zdrowienia, co stwarza możliwość powrotu do zdrowia i prowadzi do zrównoważenia funkcji organizmu. Według medycyny chińskiej brak tej równowagi jest przyczyną większości chorób somatycznych. Dzisiaj wiemy, że uciski w trakcie zabiegu akupresury wpływają na obwodowy i ośrodkowy układ nerwowy pobudzając zakończenia nerwowe znajdujące się w tych miejscach. Powstałe w ten sposób impulsy biegną drogami nerwowymi do mózgu i stamtąd dalej drogami nerwowymi do chorego narządu.
Impulsacja punktów uciskowych powoduje zmniejszenie bólu, rozluźnienie mięśni, zwiększenie ukrwienia i poprawę czynności danego narządu. Istnieją 4 zasadnicze punkty uciskowe (po jednym na każdej ze stóp i na każdej z łydek), bez względu na rodzaj bólu, ale oprócz głównych punktów uciskowych istnieją punkty na całym ciele, które stymuluje się w zależności od umiejscowienia schorzenia. Stosując akupresurę nie należy spodziewać się cudów, można jednak tym sposobem pozbyć się nieinwazyjnie wielu dolegliwości bólowych lub przynajmniej na pewien czas je złagodzić.